هستيم كه قرآن را نازل كرديم و به طور قطع ، نگاهبان آن هستيم . » « لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ » « 1 » ؛ « از پيش روى آن و از پشت سرش ، باطل بدان راه نمىيابد ؛ فرو فرستاده‌اى است از حكيمى ستوده [ صفات ] . » اين ، ضمانت استوار الهى است و وعدهء خدا تحقق يافتنى است . افزون بر آن ، تاريخ گواه آن است كه دستبرد به قرآن ناممكن مىباشد . سخن شريف مرتضى ( متوفاى 436 ) در اين باره گذشت . امام مجاهد ، شيخ محمد جواد بلاغى ( متوفاى 1352 ) - رحمه اللَّه - مىگويد : « قرآن كريم بر اساس حكمت وحى و تشريع و نيز مصالح و نيازهاى تازه ، لحظه به لحظه و به تدريج و به صورت يك آيه ، دو آيه ، چند آيه و يك سوره ، نازل مىگرديد . هر مقدار از آن نازل مىشد ، دل‌هاى مسلمانان به سوى آن مىشتافت و آغوش خود را براى آن باز مىكردند و با رغبت و شوقى فراوان و كمال اقبال و شادمانى بسيار ، آن را حفظ مىكردند . آنها با خرسندى ، قرآن را فرا مىگرفتند و با غنيمت شمردن فرصت ، قرآن را از تلاوت پيامبر بزرگ - كه فرمان خدا را اعلام مىكرد و در تبليغ و دعوت به خدا و قرآن مىشتافت - دريافت مى كردند . حافظهء آنان ، با آن نيروى حافظهء فطرى كه عرب بدان ممتاز و شناخته شده بود ، قرآن را بر مىگرفت و آنها قرآن را چونان نقشى بر سنگ ، در دل‌هايشان ثبت مىكردند . نشان اسلام و علامت مسلمان در آن روزگار ، آراستگى و كمال يافتن با حفظ آيات نازل شدهء قرآن كريم بود ؛ تا با برهان‌هايش ، بينش يابند و از پرتو معارف ، شرايع ، اخلاق فاضل ، تاريخ ارزشمند ، حكمت فرازمند و ادبيات عربى برتر و معجزه آسايش بهره‌مند گردند . مسلمانان تلاوت آن را حجت دعوت ، معجزهء بلاغت ، زبان عبادت خدا ، لهجهء ذكر او ، ترجمان مناجات با او ، مونس تنهايى ، آسايش جان ، درس كمال ، مشق تهذيب نفس ، نردبان پيش‌رفت ، تمرين تمدن ، آيهء موعظه ، نشان اسلام ، علامت ايمان و

--> ( 1 ) . فصّلت ( 41 ) 42 .